A Fairy Tale
Wooletje Wiep and the Balloon

Wooletje:               VUL etch eh (little wooly one)
Wiep:                     Veep (just a name in Dutch, like Harry or Carl or Robin).
Wooletje Wiep:     little wooly Wiep
Pluisje:                   PLU shuh (little plush one)
Grijsje:                  GREH shuh (little gray one)

Once, in a forest far away, there was a bunny. He lived in a little hollow beneath a tree. The bunny's name was Wooletje Wiep. Wooletje Wiep wasn't an ordinary bunny. He was very, very chubby. He was so chubby that he nearly burst out of his jacket. Because he was so chubby, the other bunnies never wanted to play with him. They teased him, and that's why Wooletje Wiep was always alone.

One morning, Wooletje Wiep woke up. He stretched and looked outside. The sun was shining! He jumped out of bed and thought about breakfast... cherry tarts, bread, two glasses of milk and for desert, apple slices and honey. The other rabbits always teased him and said, "That's not the right diet for a bunny! No wonder you're so chubby!" But Wooletje Wiep never paid attention.

When his tummy was full and round, he decided to take a walk through the forest. He opened his little door and squeezed himself through the opening. It got harder to do with every passing day, as he grew chubbier and chubbier. A few minutes later, he was strolling beneath the sunny sky. The birds whistled in the trees. Wooletje Wiep wanted to walk around the pond and then start back home. That way he'd be on time for lunch!

Suddenly, he heard someone yelling. It was coming from the pond! What could it be? He began to run, which is something he never did. He began to puff and pant and he had to stop to catch his breath. In the distance he could hear: "Help! Help!" Wiep stood still and listened to the voice, but he couldn't recognize it.

A bunny leapt from the trees and raced past him. Wiep hollered as loud as he could, "Hey... Stop!" The bunny turned around and hurried over to Wiep. It was Pluisje.

"Pluisje, what ever is going on?"

"Oh Wooletje, it's terrible! Grijsje is trapped and we can't get her loose!"

"Well, what is she caught in?"

"She's caught in a human thing. She keeps floating higher and higher and we can't hold on to her!"

"Maybe I can help."

Together, they began to run. Wooletje tried to keep up with Pluisje, but he panted so much that he couldn't even hear Grijsje's yells.

"I'll have to stop, Pluisje. You go on ahead of me and help hold on to her and I'll catch up with you."

Wiep waddled as fast as he could. When he reached the pond, he saw the problem. Grijsje was tangled in a rope, and the rope was tied to a balloon! She rose higher and higher, into the sky. Below her dangled three little rabbits who were trying to keep her from floating away altogether. Wooletje reached up and grabbed the rope just in time.

"Pluisje...Bolke... run and get Wise Owl. Ask him to come and tell us what we should do!"

"We can't," squeaked Bolke, "if we let go, she'll float away!"

"No she won't. Polly is stilling holding on and even if she wasn't, I could hang on to Grijsje all by myself," said Wooletje Wiep.

Cautiously, Pluisje and Bolke let go of the rope. When they saw that Wiep could, indeed, hold onto Grijsje all by himself, they sped away to find Wise Owl.

"Your arms must be tired, Polly. Why don't you let go of the rope?"

"Are you SURE, Wooletje?" asked Polly, relieved.

"Oh yes! I'll hold on to Grijsje very tightly and she won't float away, you'll see!"

Polly let go. Wooletje gripped the rope with his paws while up above, Grijsje squealed in fright. Very slowly, Wooletje began to haul in the rope. Inch by inch, he dragged Grijsje back to earth. At last, she could touch the ground with her paws. Wooletje thought and thought. Pluisje and Bolke weren't back yet, and he couldn't think of a way to get Grijsje free from the rope.

"Polly, could you gnaw the rope?" He asked doubtfully. "It's very thick! Do you think your teeth are up to it?"

"Yes Wooletje... I can gnaw!" Polly gnawed and gnawed until she was very tired.  Suddenly, with a twang, the rope snapped. At long last, Grijsje was free. The balloon drifted away, into the sky.

"Oh Wooletje, thank you. I could kiss you!" she cried.

"Well, I guess that would be all right", mumbled Wooletje shyly.

The three little bunnies danced with joy. When Pluisje, Bolke and Wise Owl saw them, they stopped in surprise. They stared at the three prancing bunnies.

"Wooletje SAVED me!" called Grijsje. Wise owl looked at Wooletje proudly.

"Now, what have you learned?" he asked the bunnies.

"That it doesn't matter if you're chubby, Wise Owl!" chorused the bunnies.

Grijsje turned to Wooletje Wiep and said, "Wooletje, I will never ever tease you again."

From that day on, Wooletje Wiep played with the other rabbits and they were all very happy. No one teased him any more, even when he had to stop running to puff and pant. The rabbits had learned their lesson. There are times in every bunny's life when you need a friend.

Wolletje Wiep en de Balon. 

Er was eens in een bos hier ver vandaan een konijntje. Hij woonde in een holletje onder 
een boom. Het konijntje heette Wolletje Wiep. Wolletje Wiep was geen gewoon konijn.

Hij was heel erg dik. Zo dik dat hij bijna uit zijn jasje barste. Omdat hij zo dik was wilden de andere konijntjes nooit met hem spelen. Ze plaagden hem en daarom was 
Wolletje Wiep altijd alleen. 

Op een ochtend stond Wolletje Wiep op uit zijn bed. Hij rekte zich uit en keek naar 
buiten. De zon scheen al. Snel sprong hij uit bed en ging ontbijten. Kersentaart, lekker 
brood, twee glaasjes melk en als toetje lekkere stukjes appel met suiker. 

Toen hij zijn buikje vol en rond gegeten had besloot hij een wandeling te maken in het bos. Hij deed de deur van zijn holletje open en wurmde zich naar buiten. Het ging steeds moeilijker omdat hij steeds dikker werd. Even later liep hij in het zonnetje. De vogels floten en het was al lekker warm zo vroeg in de morgen. Wolletje Wiep wilde om het meer lopen en dan weer terug naar huis. Dan kon hij net op tijd voor de lunch terug zijn.

Plotseling hoorde hij gegil. Het kwam vanuit de kant van het meer! Wat zou er aan de hand zijn? Dacht Wolletje Wiep. Hij begon te rennen, wat hij nooit deed en al snel hijgde hij en moest hij stoppen. Het was nog een heel eind naar het meer en het gillen ging maar door. Weer ging Wolletje rennen maar hij kon het niet lang volhouden en moest stoppen om op adem te komen. Ineens hoorde hij roepen vanuit de verte. "Help, help!" klonk het. Wolletje stond stil en luisterde naar de stem. Hij herkende hem niet.

Ineens kwam er uit het bos een konijn rennen. Het konijn rende heel hard en Wolletje riep zo hard hij maar kon: "stop eens!" Het konijntje kwam dichterbij en toen zag Wolletje dat het Pluis was. 

"Pluis, wat is er aan de hand?"

"Oh Wolletje het is zo erg! Grijsje zit vast en we krijgen haar niet los!"

"Oh, waar zit ze dan aan vast?"

"Aan iets van de mensen. Maar ze gaat steeds maar hoger en we kunnen haar niet vasthouden!"

"Ik kom mee; misschien kan ik helpen."

Samen begonnen ze weer te rennen. Wolletje probeerde zo snel mogelijk te gaan maar hij 
hijgde zo hard dat ze het gillen van Grijsje niet eens meer hoorden.

"Ik kan niet meer Pluis. Ik moet stoppen. Ga maar vast vooruit ik kom wel achter je aan."

"Oké, kom wel zo snel mogelijk alsjeblieft." 

Pluis ging weer rennen en Wolletje probeerde zo snel mogelijk te lopen. Toen Pluis al lang bij Grijsje was kwam wolletje er eindelijk aan. Hij zag meteen wat er aan de hand was. Grijsje zat vast aan een ballon! en ze ging steeds hoger en het touw werd steeds strakker aangetrokken! Onderaan hingen drie konijntjes om Grijsje vast te houden. 

Wolletje pakte het touw en zei: "Pluis, Bolke, rennen jullie eens naar de wijze uil en haal iets om een touw mee te knippen. Dit is te dik om door te knagen."

"Dat kan niet," piepte Bolke, "dan gaat ze omhoog als wij loslaten!"

"Welnee, ik kan haar alleen wel vasthouden hoor" zei Wolletje.

"Goed dan" zeiden Pluis en Bolke en voorzichtig lieten ze het touw los.  Daarna gingen ze rennen naar de wijze uil. 

"Laat jij ook maar los," Polly.

"Weet je het zeker Wolletje?"

"Ja hoor, ik hou Grijsje wel vast en ze vliegt echt niet weg."

Polly liet het touw los en Wolletje hield met een pootje het touw vast terwijl Grijsje bovenaan het touw bleef piepen. Wolletje begon langzaam aan het touw te trekken. Stukje voor stukje kwam Grijsje naar beneden. Eindelijk kon ze haar pootjes op de grond zetten maar nu moest het touw er nog af en Pluis en Bolke waren nog niet terug.

"Polly, kun jij nu knagen aan het touw, dan houd ik het goed vast."

"Ja Wolletje, ik ga knagen."

Polly knaagde en knaagde. Ze werd er moe van maar het lukte! Eindelijk was Grijsje los en de ballon vloog de lucht in. 

"Oh wolletje ik kan je wel zoenen!"

"Dat mag wel hoor"zei Wolletje verlegen. Met zijn drietjes dansten ze in het rond. Ineens kwamen Pluis en Bolke er weer aan. Met de wijze uil. 

Verbaast keken ze naar de drie dansende konijntjes. 

"Wolletje heeft me gered!"zei Grijsje blij. De wijze uil keek trots naar Wolletje. 

"Wat hebben jullie nu geleerd?"vroeg hij de konijntjes.

"Dat het niet geeft als je erg dik bent wijze uil!" zeiden de konijntjes in koor. En tegen Wolletje Wiep zei Grijsje: "wolletje ik zal je nooit meer plagen!"

En vanaf die dag mocht Wolletje Wiep met de andere konijntjes meespelen en waren ze 
allemaal even blij. En niemand plaagde Wolletje Wiep meer als hij even moest stoppen met rennen om te hijgen. De konijntjes hadden hun lesje wel geleerd!